سیانور را دوبار دیدم. یعنی هر فیلمی در هر دوره ای از اکران که از قبل در مجله ی ۲۴ پرونده اش باز شده باشد و منتقدان نقد سینماییش کرده باشند دو بار میبینم. «سیانور» بهروز شعیبی، فوق العاده ترین و در نوع خودش قطعا بی نظیر ترین فیلم ایرانی ست که بعد از «دربند» پرویز شهبازی دیده ام. ساخت فیلم تاریخی، سیاسی در ایران برعکس غرب، کم بوده و شاید اصلا نبوده و میتوان سیانور را گامی نو در این وادی دانست. به جز شخصیت امیر فخرا ، رابطه اش با هنگامه و اتفاق انتهای فیلم بقیه ی شخصیت ها و اتفاقات، تاریخی و مستند هستند. طراحی و ساخت فضای دهه ی پنجاه با آن دقت و ظرافت، سردی و دلمردگی حاکم بر آن(جز تصویر شارپ رستوران یا کافه ای که مربوط به زمان گذشته بود.) کیفیت فیلم را چندین برابر کرده بود. طراح های صحنه معتقدند که طراحی سال های خیلی دور بسیار راحت تر از طراحی سال های نزدیک است، به این خاطر که در طراحی سال های دور همه چیز باید از صفر شروع شود و تمام فضا تغییر کند؛ اما، سال های نزدیک به خاطر وجود داشتنش در ذهن مخاطب بسیار سخت تر است. پس از این لحاظ به نظر بنده شاهکار طراح بود. از طرف دیگر فیلمِ بی انصا

دیگر درمانده تر از این که دلم برای بی محلی هایت هم تنگ شده؟ آن موقع ها که شب تا صبح منتظر بودم تا بیایی و بعد میامدی و میگفتی خوابم برد را یادت می آید؟ چقدر احساس پوچی و بی اهمیتی میکردم. تو در رابطه با من یک روند صعودی نزولی را طی کردی. تا همین پارسال در حال صعود بودی و یک آن نمیدانم چه شد که نزولی شد و بعد هم سر یک اتفاق مسخره شیبش تندتر شد. شاید هم میدانم چه شد و وقتی میدانم هم مقصرش را خودم میبینم هرچند تو هم بی تقصیر نیستی خب. نمیدانم چرا فکر میکنم این روزها به تو نزدیک ترم... *حسین منزوی

هیتلر شده بودم. یعنی واقعا در کالبد هیتلر بودم و آدم های زیادی را میدیدم که یونیفرم های متحد الشکلی را پوشیده اند و دستشان را بالا میبرند و فریاد میزنند؛"هایل هیتلر". ساکت که شدند خواستم برایشان سخنرانی ای کنم که کفشان ببرد؛ البته، پوزیشن سخنرانیم به شیوه ی خودم بود نه هیتلر. دستانم را روی میز مقابل گذاشته بودم و کمی رو به جلو خم شده بودم و همه چیز خوب بود تا آن هواپیماهای انگلیسی لعنتی را دیدم که به سویمان می آیند. هرچه خواستم فریاد بزنم که ملت نازی در بروید؛ اما، زبانم گرفته بود و هرچه زور میزدم نه واژه که حتی یک واج کوتاه هم نمیتوانستم به زبان بیاورم. مثل این بود که در حال فریاد زدن در عمق اقیانوس، زیر کشنده ترین فشار آب هستم. انگار تمام تارهای صوتیم نابود شده بودند. در کش مکش با زبانم، با صدای اگزوز موتورسیکلت سواری دیوانه و وحشی از خواب پریدم ولی هنوز هم احساس هیتلر بودن داشتم و تا دقایقی حتی اسمم هم یادم نمی آمد. اما خوبیش این بود که میتوانستم حرف بزنم. آزاد و رها، بدون احساس خفگی زیر آب. فریاد زدم:"فرار کنید مردها! فرار کنید!" البته حالا که فکر میکنم تا یک یا دو دقیقه بعد پری

ببین یک موقعی نشسته بودم وسط کافه رادیو، اطرافم پر بود از پسر و دخترهایی که به هم لبخند میزدند و من مهرنامه را که تازه خریده بودم ورق میزدم و دلم میخواست زودتر قهوه و کیکم آماده شود و پشت سر هم این جمله ی جلال که در سوگ نیما گفته بود"پیرمرد چشم ما بود." در ذهنم تکرار میشد و ول کن قضیه هم نبود. نمیدانم پاییز بود یا زمستان، فقط میدانم که باران می آمد و هوا سرد بود و دیشبش آسمان سرخ بود. نمیدانم چرا ولی فقط صندلی جلوی من خالی بود و فکر کنم خیلی دو نفره ها وقتی می آمدند دنبال صندلی میگشتند و نبود فحشم میدادند. به هرحال تکاورها هم حقوق شهروندی دارند و میتوانند قد یک صندلی و نصف میز اشغال کنند ولی این دونفره ها همین را هم برنمیتابند بی انصاف ها. تکاورها در عملیات همیشه تنها هستند. تنها در آن کافه ی شلوغ در یک روز بارانی بین آن همه لبخندهایشان، وسط سخت ترین عملیات زندگیم بودم و رمز شب و روزش تو بودی. تویی که نبودی... نمیدانم چرا... کافه رادیو چند روز پیش شش ساله شد. به این فکر میکنم که میشود روزی تمام این عقده هایم را از دونفره ها و لبخندهایشان دور بریزم؟ یعنی در چند سالگیش و در چندسالگیما

اینکه تقریبا هر وقت مشارکت در انتخابات بالا باشد رای بیشتر را اصلاح طلبان یا چپ ها دارند، موضوعی ست که بارها تکرار شده و مورد قبول اکثر فعالان سیاسی است. به همین جهت در سالیان گذشته همیشه این اصلاح طلبان و آقا بوده اند که مردم را به حضور حداکثری ترغیب میکردند. اما اصول گرایان یا راست ها که اغلب صرفا به فکر به دست آوردن قدرت هستند، معتقدند بهتر است مشارکت کمتر باشد تا اصول گرایان رای بیاورند، چون این حزب اللهی ها هستند که در هر شرایطی رای خواهند داد و آن ها هم منتظر اشاره ی ما هستند(البته به خیالشان!). تجربه هم نشان داده هرچه به مردم دیکته شود دقیقا برعکسش اتفاق می افتد. مثلا سال هفتاد و شش خیلی ها میگفتند به "ناطق" رای بدهید و این جمله بود که بین مردم میگشت، اما دیدیم که "خاتمی" به حق به پاستور راه یافت؛ یا همین سال پیش در تهران عکس لیست(مثلا!) ضد انگلیسی در دست مردم زیاد دیده میشد ولی دیدیم که رای ها کاملا برعکس بود. دموکراسی در معنای واقعی را ما در جمهوری اسلامی میبینیم.

آن روزها ما جزو آدم های مجازی ایران بودیم. سر و ته مجازی بودنمان یک وبلاگ بود، چند دوست وبلاگی، کامنتهایمان، بحث هایی که بعضا موجب اختلاف هم میشد و چند صاحب سبک در وبلاگ نویسی که فارغ از سطح سواد و محل زندگیشان جذاب ترین نویسنده ها بودند. بقیه ی مجازی های غیروبلاگی هم که تعدادشان چندین برابر وبلاگی ها بود، در چت روم های یاهو و بعد چت روم های فارسی پلاس بودند. یک چیز خوب مجازی بودن در آن دوران این بود که کمتر کسی عکس خودش را منتشر میکرد و اگر این کار را میکرد سعی میکرد همه ی جوانب را بسنجد و عکسش باعث دردسرهای بعدی و گرفتاری در دنیا و آخرت نشود.

روزگاری بود که مصدق از دست انگلیس به امریکا پناه برد. امریکایی که خودش را از زیر یوغ انگلیس بیرون کشیده و در راه ابرقدرت شدن بود. امریکایی که وجهه ای بین المللی و مقبول نزد دولت ها و ملت ها برای خودش ترتیب داده و در راه جهانی شدن فرهنگش گام برداشته بود. اما امروز با امریکایی طرف هستیم که سیاست های پوچش در طول سالیان متمادی به زودی عامل فروپاشی اش خواهد شد. موضوع مناظره های انتخاباتیشان "تشویق به ترور رقیب"، "رسوایی های جنسی" ، "تهدید به زندانی کردن رقیب بعد از انتخابات" و اتهام زنی ها و توهین های زشت و مبتذل شده.(هرچند ماهم این شکل مناظره را البته نه در این

از وقتی نوجوانی هفده ساله بودم فهمیدم که هیچوقت به تعریف و تمجید هیچکس دل خوش نکنم. اطرافیان یا کلی تر، مردم به همان راحتی که فردی را به آسمان میبرند، به همان راحتی هم زمینش میزنند. این روزها در فضای مجازی ماجرای آقای سعید طوسی و جناب دکتر صلحی نمونه ای از این برخوردهاست؛ با این تفاوت که ماجرای آقای صلحی بسیار غم انگیزتر و البته تعجب آورتر است. روزی آنقدر یک پزشک را بالا میبرند به خاطر دست خط و تجویزش که صدا و سیمای بی در و پیکرمان از ایشان گزارش تهیه میکند و یک روز شایعاتی تایید نشده در مورد زندگی خصوصیش را مکررا ری پست میکنند. این وسط یک عده هم تصفیه